کامیون های خودپرداز را می توان با توجه به اهداف آنها به دو دسته تقسیم کرد:
نوعی کامیون کمپرسی سنگین و فوق العاده سنگین که برای حمل و نقل غیر جاده ای استفاده می شود. عمدتاً مسئول وظایف حمل و نقل مانند مین های بزرگ و اماکن ساختمانی محافظت از آب است که معمولاً در رابطه با بیل مکانیکی استفاده می شود. این نوع وسیله نقلیه به عنوان کامیون کمپرسی معدن نیز شناخته می شود. ابعاد خارجی آن مانند طول ، عرض ، ارتفاع و بار محور محدود به مقررات بزرگراه نیست ، بلکه فقط در معادن و اماکن ساختمانی قابل استفاده است.
نوع دیگری متعلق به کامیون های زباله معمولی سبک ، متوسط و سنگین است که برای حمل و نقل جاده ای استفاده می شود. این امر به طور عمده حمل و نقل کالاهای سست مانند ماسه ، شن ، خاک و زغال سنگ را انجام می دهد. برخی از کامیون های کمپرسی برای اهداف خاص طراحی شده اند ، بنابراین به آنها کامیون های کمپرسی تخصصی نیز گفته می شود ، مانند بارگذاری بازوی بازوی و بارگیری کامیون ها ، بارگیری خود و بارگیری کامیون های زباله و غیره. این تصویر ترکیب ساختاری یک کامیون زباله معمولی را نشان می دهد.
با توجه به ظرفیت بارگذاری شاسی ، می توان آن را به کامیون های کمپرسی سبک ، کامیون های کمپرسی متوسط و کامیون های زباله سنگین تقسیم کرد.
- با توجه به فرم رانندگی ، می توان آن را به کامیون های کمپرسی 4x2 (تک محور) ، کامیون های کمپرسی 6x2 (چهار جلو و چهار عقب) ، کامیون های کمپرسی 6x4 (عقب دو برابر\/عقب) و کامیون های زباله 8x4 (چهار جلو و عقب) تقسیم کرد.
- با توجه به مکانیسم های مختلف تخلیه تخلیه هیدرولیک ، می توان آن را به یک دامپینگ تک بالا و خود دامپینگ دو برابر تقسیم کرد.
- تقسیم بر جهت دامپینگ بار:
- کج شدن عقب ، کج شدن جانبی ، کج شدن سه طرفه و کامیون های زباله دامپینگ پایین.
- با توجه به ساختار نرده کالسکه ، می توان آن را به:
- یک طرف باز ، سه نوع باز و نوع گرد و غبار (بدون حصار عقب) کامیون های زباله.
